Na veertien jaar, zeven boeken en acht films voert Groot-Brittannië een vette maar nog zeer vitale melkkoe naar de slachtbank. De magische Harry Potter-reeks hielp geestelijk moeder Joanne Kathleen Rowling van de bijstand naar een uitnodiging voor de multimiljonairsbeurs. De Britse auteur kreeg bovendien de Playstationgeneratie weer met de neus in de boeken. De verfilmingen, die vier zeer uiteenlopende regisseurs aan werk hielpen, brachten tot en met het vorige deel al ruim vier miljard dollar in het laatje. Maar de koek is op en Rowlings inspiratiebron opgedroogd. Het zevende boek over de bijziende tovenaarsleerling, Harry Potter and the Deathly Hallows, werd vanwege de immense inhoud in tweeën gehakt. Het eerste deel dat eind vorig jaar verscheen was niet meer dan een opmaat naar de finale confrontatie met Lord Voldemort. Het ging de annalen in als een degelijke maar eveneens wat saaie Potter. Aan viervoudig Potter-veteraan David Yates de taak om de reeks tot een bevredigend einde te brengen.

Yates mag tevreden achterover leunen. Sinds de oud-televisieregisseur zijn tanden in The Order of the Phoenix zette wist de jeugdreeks na voorganger Alfonso Cuarón wederom een verdiepingsslag te maken. Als er nog meer delen te verfilmen waren, zouden we een nachtkijker in plaats van een 3D-bril nodig hebben gehad omdat de films steeds duisterder werden. Bovendien hebben de toverpubers elke verjaardag meer moeite om hun hormonen in bedwang te houden. De reeks is vooral onder de leiding van Yates echter nooit afgegleden naar het bakvissengehalte van genregenoot Twilight. De acht Potters hebben een sterke link met de humorvolle maar steeds volwassenere toon van Rowlings schrijfsels. Wat begon als een magische en creatieve kinderwereld is uitgegroeid tot een intelligent uitgewerkt rijk universum dat echter nooit het gevoel van verwondering heeft losgelaten.